gift's profile~Watashi no Nikki~PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
June 16 Toastmasters Charter Member Meeting at FCCJ Yesterday I firstly joined the FCCJ ToastMasters Meeting, Public Speaking and Professional Speaking Practice of Foreign Correspondents' Club of Japan. All of us, in this picture, will be the ToastMasters Charter Member from now on. I'm quite excited. I am not sure whether I am the youngest or not but apparently I am the one who is the most inexperienced in Professional Speaking. (in English) Anyway, I will try my best! Thank you everyone from the FCCJ who provided me this opportunity! เนื่องจากว่าได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกรุ่นนักเรียนของ Foreign Correspondents' Club Japan ตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ว่าไม่ค่อยมีเวลาทำกิจกรรมกับเค้าเลย ตอนนี้ฤกษ์งามยามดี ขอเข้าไปสักหน่อย FCCJ ToastMasters Meeting ถามว่ามันคืออะไร... มันเหมือนกับว่าเป็นที่ฝึกการพูดแบบโปรเฟสชั่นนอลและพูดในที่ประชุมชนของนักข่าวต่างประเทศ เมื่อวานเป็นวันสุดท้ายที่เขารับคนที่จะเข้ามาเป็นสมาชิกจัดตั้ง... ไม่ได้คุยภาษาอังกฤษมานานแล้ว รู้สึกตื่นเต้นกว่าพูดภาษาญี่ปุ่นอีก (ให้ตายเถอะโรบิ้นนน แทบจะกรี๊ดดกับตัวเอง) เมื่อก่อนจะพูดภาษาญี่ปุ่นทีเครียดไปหลายวัน มีแต่ขอร้องอาจารย์ว่าขอเป็นภาษาอังกฤษได้ไหม ตอนนี้กลายเป็นจับไมค์พูดภาษาอังกฤษแล้วลิ้นรัว....ตื่นเต้น (เป็นไปได้) ทุกคนเป็นโปรเฟสชั่นแนลระดับสูงเกือบทุกคน มีชื่อเสียง มีงานดีๆ (แล้วข้าพเจ้าล่ะ) อายุน้อยสุด หรือเปล่าไม่รู้ แต่ว่าประสบการณ์นี่น้อยสุดชัวร์ ตอนเข้าไปในห้อง นึกว่าเข้าผิดห้อง กะว่าจะเจอคนรุ่นไล่ๆ กันสักสามสี่คน..แต่ไม่มี แต่อย่างนี้ก็ดีเหมือนกันค่ะ สนุกดี ท้าทาย ชอบ...(เป็นพวกมาโซฯ ) สู้ต่อไปค่า... ทีซิสยังคงเครียด(มากถึงมากที่สุด จนไม่อยากเอ่ยถึง) แต่นานๆ ที มีกิจกรรมแบบนี้บ้างก็ดีเหมือนกันแฮะ...... (แต่เหนื่อยโคตะระ... จบปุ๊บมีประชุมปิดเล่มหนังสือที่มหาลัยที่ยังไม่ได้เขียนแม้แต่ดราฟท์ อ๊ากกกก ) ส่วนรูปนี่อัพรูปให้คุณพ่อคุณแม่ดูเป็นพิเศษ (โดยเฉพาะคุณพ่อที่อยากให้ลูกพูดภาษาปะกิตมากกว่าญี่ปุ่น อิอิ) February 28 เมื่อวานหิมะตก...ทำไมมันยุ่งอย่างนี้ด้วยอุณหภูมิเฉียดศูนย์ .....
แต่เรามีเสื้อขนห่าน.....ที่กัดฟันซื้อมา.... (น้ำตาไหลพราก)
ตัวอุ่น
แต่ดันลืมเอาถุงมือกับหมวกมา
มือเย็นอย่างกับน้ำแข็ง หน้าก็หนาวจนชา
แต่ก็มีความสุขกับการเดินให้หิมะร่วงใส่ ที่ตอนหลังเปียกปอน.....
สุขสันต์วันเกิดให้อิ๊บล่วงหน้าด้วย ขอโทษที่ไม่ได้ฉลองด้วยตอนวันเกิด.....
เช้าวันนี้อากาศแจ่มใส ได้โอกาสซักผ้าปูที่นอนซักที
แต่เสื้อผ้าชนิดอื่นคงต้องยกยอดไปวันจันทร์ เพราะวันพรุ่งนี้ติดงานอีก
เดือนหน้าเห็นตารางแล้วท้อใจ .... ทำไมงานมันเยอะอย่างนี้ฟระ !!!!!!!
อยากกลับเมืองไทย อยากกลับไปกลิ้ง ไปเล่นกับหลาน ไปกินข้าวกับพ่อแม่พี่น้องเพื่อน......
อยากกลับบ้าน....................................................
แต่ก็ต้องทำใจเพราะหมดสิทธิ์
รู้สึกว่าตัวเองหาเงินได้เยอะแต่ก็ใช้จ่ายเยอะเหมือนกัน
ทำไมค่าแก๊ส ถึงแพงขนาดนั้น.... อ่างมีแต่ก็แทบไม่ได้แช่ ...... แต่สงสัยจะอาบน้ำร้อน......
เฮ้อออ...............
ภาพห้องใหม่ ที่ตอนนี้รกยิ่งกว่านี้อีกแสนเท่า.....
 January 03 สวัสดีปีใหม่ 2009/2552 ภาพ:ลานสกีฮาคุบะโกะริว จ. นากาโนะ ญี่ปุ่น (วันคริสต์มาส) ด้านหลังเค้าเรียก "ระฆังแห่งความสุข" ไปตีมาแล้วค่า....
ย้ายบ้านใหม่แล้ว ยังไม่มีรูปมาอวดเลย
การบ้านปิดเทอมยังไม่คืบหน้าเลย
แต่ก็ปั่นเต็มแรงค่า
ปีนี้ก็ขอให้ทุกท่านมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงไม่มีโรคภัย
สุขสันต์วันปีใหม่ ขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆ นะคะ
ด้วยรักและคิดถึง
กิ๊ฟ
ปล... ขออวยพรเนื่องในโอกาสฉลองหมั้นให้กับปิ๊กเพื่อนรักด้วยนะจ๊ะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้กลับไปฉลองด้วยตนเอง
วันแต่งจะพยายามฝ่าแดนอรหันต์ของอาจารย์ไปร่วมให้ได้จ้า.... November 16 Happy Birthday To me...Happy Birthday to Me....
เรื่องเซอร์ไพรส์ ๆ ในปีนี้
เริ่มต้นด้วย รุ่นพี่ปีสองที่เอาของขวัญมาให้ตอนวันศุกร์
ตามมาด้วย ระหว่างนั่งประชุมวันเดียวกัน กับเพื่อนในกลุ่ม ตอนแรกเค้าจะนัดกันวันไหนดี...
ก็เลยพูดไปว่า "วันอาทิตย์ก็ได้.....แต่เป็นวันเกิดอ่ะ..." (แอบไม่อยากทำงานตอนวันเกิด (ฮา))
กะปฏิกิริยาว่าทุกคนต้อง เห...... จะเกิดแล้วเหรอ
ปรากฎว่า "รู้อยู่แล้ว"
ถึงกับต้องร้องถามว่า "อะเร.....+++ หา......" ตกลงเค้ารู้กันได้ไงเนี่ย....... (หรือชั้นไปบอกเค้าไว้หว่า???)
ตามมาด้วย เมื่อวานนี้เพื่อนคนจีนและเกาหลีในหอที่อยู่ชั้นเดียวกัน เดินมาบอกว่า
"กิฟุโตะ พรุ่งนี้วันเกิดใช่ไหม สุขสันต์วันเกิด"
เห...... รู้ได้ไงเนี่ย ...... หรือเพราะเทคโนโลยีของเฟสบุ๊ค???
พอถามเค้าก็บอกว่า "ก็มีใครหลายๆ คนในหอเค้าคุยกันว่าพรุ่งนี้วันเกิดกิฟุโตะ"
"หลายคนที่ว่านี่ใครเหรอ???"
"ไม่รู้สิหลายคนอะ.... กิฟุโตะนี่ถูกคนรักเยอะนะเนี่ย" (อย่ามาป้อเขิลนะเนี่ย) เทคโนโลยีเฟสบุ๊คแน่นอน....
อีกอย่างเกิดวันเดียวกับอาร์เอ (ผู้ดูแลหอที่นี่ด้วยแหละ เค้าเลยจำได้กระมัง)
ต่อมาด้วยเซอร์ไพรส์จากเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ร่วมชาติ ที่อุตส่าห์ซื้อเค้กมาอุบเงียบไว้
แต่ปรากฎว่าพี่หยาม เกิดลืมเข้ามาจริงๆ ประชุมเสร็จทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับห้อง
(ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่มี เพราะพรุ่งนี้จะไปกินข้าวด้วยกันอยู่แล้ว)
ปรากฎว่าเจ๊หยามก็กรี๊ดดขึ้นมา พร้อมกับบอกว่า "ต้องไปโทรหาแม่"
เราก็งงๆ ใจนึงก็คิดว่ามุกหรือเปล่าเนี่ย แต่อีกใจหนึ่งก็คิดว่าไม่ใช่เพราะน้องบางส่วนกลับไปแล้ว เลยคิดว่าแปลกแฮะ โทรหาแม่ตอนนี้
ยิ่งพี่ๆ บอกว่า เค้ามีงานพระพี่นางวันนี้ ... ก็เลยประกบเรื่องกันได้ครบ
กำลังจะพาน้องพลอยมาลองชุดไทยที่ห้อง เจออิ๊บห้ามไว้ บอกว่า "อย่าเพิ่งไป พี่หยามมีเรื่องจะคุย"
ก็นั่งรอแบบเบลอๆ...
สักพักเจ๊หยามเดินเข้ามาพร้อมพี่เพิ่ม และ เค้ก ..... และเพลงแฮปปี้เบิร์ทเดย์
ขอบคุณมากๆ นะคะทุกคน....
รักนะ
ปล..... รูปถ่ายงานวันนี้ ลืมบอกให้น้องพลอยกดเซฟรูปด้วย มันไม่ได้บันทึกไว้ง่า แง้.....
October 28 ไม่อยากเป็นแผลเป็นง่าแง้ๆๆๆๆๆๆ
น้ำมันกระเด็นคะท่านผู้ชม
ไม่เคยรู้ว่าถ้าใช้หม้อที่ไม่ได้เคลือบเทฟล่อน แล้วเวลาทอดไข่น้ำมันจะกระเด็นแรงและไกลขนาดนี้
 ปัญหาก็คือตอนโดนก็ร้อนวูบ แต่คิดว่าไม่ได้เป็นอะไร เพราะกลัวไข่ไหม้ก็เลยรีบๆ ผัดๆ ทอดๆ อะไรให้เสร็จไปก่อน
ปรากฎว่าเหมือนลืมไปแล้ว คิดว่ามันคงร้อนเหมือนโดนน้ำตาเทียนอะ ร้อนแล้วหาย
ที่ไหนได้ แขนด้านใน (ส่วนที่ภูมิใจที่สุดว่าขาวใส เต็มไปด้วยไขมัน)
ทั้งสองข้างเจ็บจี๊ดๆๆๆ แดงเป็นวงๆ ไปทั้งสองข้าง อั๊งงง
วิ่งไปเอาน้ำล้างๆๆๆ
แล้วก็ใช้สูตรพ่อแม่ เนื่องจากไม่รู้จะเอาว่านหางจระเข้หรือฮีรูดอยด์มาจากไหน ก็เลยใช้ "ยาสีฟัน" นี่แหละคะ
ป้ายๆๆๆ
แต่เหมือนจะไม่ทัน
หันไปดูทางขวา ตอนนี้เป็นตุ่มใสๆ บวมน้ำขึ้นมาเลย
ด้านซ้ายก็เป็นแดงๆ แต่ไม่ขึ้นตุ่ม
แง้....................
ทำไงดี.................................... May 28 ช่วงพักฟื้นตกลงเป็นโรคน้ำในหูไม่เท่ากันจริงๆ ด้วยล่ะคะ ท่านผู้ฟัง
อาทิตย์ที่แล้วยังคิดว่า เป็น "โรคหูทำงานผิดปรกติเฉียบพลัน" อยู่เลย
คือ ถ้าเป็นแบบที่คิดไว้ตอนแรกรักษาเดือนเดียว ก็หายขาด
แตโรคน้ำในหูไม่เท่ากัน ที่ทุกคนได้ยินกันบ่อยๆ เนี่ย..... ทุกคนคิดว่า โอ้ย โรคธรรมดาใครก็เป็นกัน
จริงๆ แล้ว โรคน้ำในหูไม่เท่ากันนี้........ เป็นโรคที่เป็นง่าย หายยาก หรือ เรียกง่ายๆ ไม่หายขาดนั่นเอง แอบเอาอาการมาให้อ่านกันเล่นๆ
คุณเคยมีอาการแบบนี้ไหม...
อยู่ดีๆ แท้ๆ ก็เกิดอาการเหมือนโลกหมุนติ้วอยู่รอบๆ ตัว หรือที่หลายๆ คนเรียกว่า อาการเวียนศีรษะบ้านหมุน กระเพาะอาหารเริ่มปั่นป่วน พร้อมจะอาเจียนออกมาได้ทุกเมื่อ ในหูมีเสียงดังอยู่ตลอดเวลา เมื่อไปพบแพทย์ แพทย์อาจจะบอกให้เข้าใจง่ายๆ ว่า คุณเป็นโรคน้ำในหูไม่เท่ากัน แต่ที่จริงแล้ว เรียกว่า โรคแรงดันน้ำในช่องหูชั้นในผิดปกติ (ฟังชื่อโรคแล้วบ้านยิ่งหมุนหนักกว่าเดิม) หูคนเราประกอบด้วยหูชั้นนอก หูชั้นกลาง และหูชั้นใน หูชั้นในแบ่งออกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่มีลักษณะคล้ายก้นหอย ทำหน้าที่รับเสียง อีกส่วนหนึ่งเป็นอวัยวะรูปร่างคล้ายเกือกม้า 3 อัน ทำหน้าที่เกี่ยวกับการทรงตัว หูชั้นในนอกจากจะแบ่งตามหน้าที่แล้ว ยังแบ่งตามโครงสร้างได้เป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่เป็นกระดูก กับส่วนที่เป็นเยื่อหุ้มภายใน ส่วนที่เป็นกระดูกจะห่อหุ้มส่วนที่เป็นเยื่อหุ้มภายใน ภายในส่วนที่เป็นเยื่อหุ้มภายในจะมีของเหลวอยู่ เมื่อเกิดโรคแรงดันน้ำในช่องหูชั้นในผิดปกติ ของเหลวที่อยู่ภายในส่วนที่เป็นเยื่อหุ้มภายในจะคั่งมาก ทำให้การไหลเวียนไม่สะดวก แรงดันที่เพิ่มขึ้นในหูชั้นในจะขัดขวางการทำงานของกระแสประสาทที่เกี่ยวกับการได้ยินและการทรงตัว ทำให้สูญเสียการได้ยินและความสมดุล เกิดอาการเวียนศีรษะขึ้น เมื่อแรงดันมากขึ้นผู้ป่วยจะรู้สึกตึงๆ ในหูข้างที่ผิดปกติ อาการของโรค - อาการเวียนศีรษะบ้านหมุน เป็นอาการที่พบได้บ่อย ร่วมกับอาการคลื่นไส้ อาเจียน เหงื่อออก ลักษณะอาการคือจะเกิดขึ้นในทันทีทันใด อาจจะเป็นอยู่นานกว่า 20 นาที ถึง 2-3 ชั่วโมง อาการดังกล่าวมักเป็นรุนแรง แต่ไม่ทำให้หมดสติหรือเป็นอัมพาต เมื่อหายเวียนศีรษะ ผู้ป่วยจะรู้สึกเหมือนเป็นปกติ - หูอื้อ อาจจะเป็นชั่วคราวหรือถาวรก็ได้ ถ้าเป็นระยะแรกๆ การสูญเสียการได้ยินจะเป็นแค่ชั่วคราว หลังจากหายเวียนศีรษะแล้ว การได้ยินจะกลับมาเป็นปกติ แต่ถ้าผู้ป่วยมีอาการเวียนศีรษะบ่อยๆ หรือเป็นมานาน อาการหูอื้อมักจะเป็นถาวร บางครั้งอาจถึงขั้นหูหนวกไปเลยก็เป็นได้ - เสียงดังในหู ผู้ป่วยจะมีเสียงดังในหูข้างที่ผิดปกติร่วมด้วย เสียงดังในหูอาจเป็นตลอดเวลาหรือเป็นเฉพาะขณะที่เวียนศีรษะก็ได้ - อาการตึงๆ ภายในหูคล้ายกับมีแรงดัน เกิดจากแรงดันของน้ำในช่องหูชั้นในที่ผิดปกติ สาเหตุของโรค ผู้ป่วยที่เป็นโรคแรงดันน้ำในช่องหูชั้นในผิดปกติ ส่วนใหญ่มักจะไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด ในกลุ่มที่ทราบสาเหตุจะเรียกว่า กลุ่มอาการมีเนีย ได้แก่ โรคซิฟิลิส หูน้ำหนวก เป็นต้น เพราะฉะนั้นโรคนี้จึงรักษาไม่หายขาด เพียงแต่สามารถรักษาอาการเวียนศีรษะให้หายเป็นปกติได้เท่านั้น อาการผิดปกติอาจเกิดขึ้นกับหูเพียงข้างเดียวหรือทั้งสองข้างก็ได้ ระยะแรกๆ มักเป็นข้างเดียว แต่เมื่อเป็นนานๆ เข้า โอกาสที่หูข้างที่สองจะเป็นร่วมด้วยก็มีมากขึ้น เครดิต โรงพยาบาล อินทร์บุรี
วิธีการรักษามีหลากหลาย ฉีดสเตียรอยด์เข้าหู เอย ฝังเข็มเอย
แต่วิธีการที่ดีที่สุดคือแ ไม่เครียด และ นอนให้พอ...... เง้อ.... จะทำได้ไหมเนี่ย
ตอนนี้อ่านหนังสือสองชั่วโมง หน้าเหมือนอ่านมาทั้งคืน ให้ตายเถอะ โรบิ้น จะเรียนโทจบไหม อ่านหนังสือไม่ได้เนี่ย.... May 18 เข้าโรงพยาบาลครั้งที่สองของปีเพื่อนๆ คะ อ่านหัวข้อแล้วห้ามบอกว่า "เอาอีกแล้ว" นะคะ
เพราะเราเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมมันถึงเกิดขึ้น พอจะเดาได้คร่าวๆ แล้ว แต่พรุ่งนี้คุณหมอจะมาตรวจละเอียดอีกทีหนึ่ง
เริ่มจาก วันเสาร์ อาการหูบอด เริ่มอีกครั้ง แต่เป็นที่ข้างซ้ายด้านเดียว แต่พอดีว่า ต้องไปทำอะรุไบโตะ (ช่วยงานเวิร์คช็อบ) ให้กับอาจารย์ที่ปรึกษาท่านเก่า
พอตกเที่ยง (หลังกินข้าวเที่ยง) หูไม่ได้ยินก็คิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไร เดี๋ยวค่อยไปหาหมอก็ได้
แต่ปรากฎว่า มันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เริ่มกลายเป็นแทบไม่ได้ยินเลย และ ไม่ได้ยิน
จากนั้น หน้าที่ของเราคือต้องถ่ายรูปในเวิร์คชอบ แต่ปรากฎว่า เริ่มคอนโทรลร่างกายตัวเองไม่ได้ รู้สึกว่าหูมันอื้ออึงไปหมด....
คลื่นไส้ วิ่งไปอ้วกรอบที่หนึ่ง
กลับมา คิดอย่างเดียว สวดมนต์ ไม่เป็นไร ๆๆๆ
แต่ก็ยังไม่หาย สปิริตสูงปรี๊ดดดด อาจารย์ที่คุมงานก็แสนดี หันมาพอดีว่า ต้องขอบคุณกิฟุโตะ
เราก็เหอ..... เค้าคุยอะไรกัน (ไม่ได้ยินง่า) ตอนนั้นเบลอมากแล้ว
กิฟุโตะ อธิบายสิว่าตกลงเป็นยังไง
แง้ อธิบายอะไรง่า (คุยอะไรก้าน ยังไม่รู้เรื่องเลย )
แต่เดาว่าน่าจะเป็นเรื่องจัดโต๊ะ เพราะว่าดูเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงที่สุดของวันนี้แล้ว ก็เลยอธิบายไป แต่ในหัวแบบเบลอๆ อาจารย์ก็นึกว่า คุยภาษาญี่ปุ่นไม่ได้
พูดอังกฤษก็ได้นะ
เราก็เลยบอกว่า ไม่เป็นไรคะ (คือตอนนั้นสวิตช์เปลี่ยนภาษาไม่ทำงานแล้ว ภาษาอะไรก็พูดแทบไม่ได้ทั้งนั้นแหละ)
แต่ก็แปลกใจ พูดตอบไปได้ ทุกคนตบมือ พยายามจะถ่ายรูปต่อ
คราวนี้ ลองนั่งดู น่าจะหาย
พอยืนขึ้นมาเท่านั้นแหละ เบลอคะ
ภาพมันไหวอะ ในหัว แต่ก็คิดแต่ ต้องถ่ายรูป ต้องถ่ายรูป
แล้วก็พยายามจะเดิน ปรากฎว่า แต่ละก้าวที่เดินไป.........
เหมือนไม่ได้เดินอยู่...... เหมือนเหยียบอยู่บนเมฆ ไม่สิ... ตอนนั้นกลัวล้มมาก เลยพยายามกดขา ลากสังขารออกไปหาจุนซังที่อยู่ห้องข้างๆ
จุนซัง รีบบอกให้ไปพัก อยากอ้วกอยู่ไหม
บอกว่าใช่
เลยวิ่งไปอ้วกรอบสอง.......
คราวนี้ก็เลยไปฟุบในห้องประชุม
พอฟุบกับโต๊ะ คราวนี้ ยืนไม่ขึ้นแล้ว จุนซังให้รินซังทำงานแทนให้ แล้วก็โทรหาโรงพยาบาล เรียกมิซุโคชิเซนเซย์
เซนเซย์วิ่งเข้ามาพร้อมโอคาว่าซัง รุ่นพี่.....
ตกใจมาก.... เซนเซย์บอกให้ขึ้นหลัง..... โอ้มายก๊อด ไม่เป็นไรคะ อาจารย์หนูไปเองได้ แต่ก็ลุกไม่ไหว สุดท้ายใช้เก้าอี้เลคเชอร์ ขนไปขึ้นแท็กซี่ จากนั้นอาจารย์ก็ครึ่งอุ้มครึ่งหอบไปโรงพยาบาล
คุณหมอ จับตรวจการเคลื่อนไหวของลูกตา ตรวจเลือด จากนั้นสั่งสแกนสมอง CT
ตามด้วยคุณหมอหูตาจมูก.....
แต่วันนั้นวันเสาร์คุณหมอหูตาจมูกตรวจละเอียดไม่ได้ ต้องรออีกที...วันพรุ่งนี้
สรุปว่า สแกนสมองออกมา รอดไป ไม่มีความเสียหายทางสมอง (โทรไปถามเพื่อนที่เป็นหมอเค้าบอกว่า เค้าจะสันนิษฐานก่อนว่า กรณีร้ายแรงที่สุดคือเป็นเนื้องอกในสมอง เลยจับตรวจก่อน)
พรุ่งนี้จะไปตรวจหูตาจมูก ก็ต้องรบกวนเพื่อนพาไปส่งโรงพยาบาล พากลับบ้าน
ขอโทษทุกคนอย่างแรงที่ให้เป็นห่วง และ ต้องคอยดูแล.....
ซึ้งน้ำใจโปรเฟสเซอร์เก่ามาก......
ตกลงเป็นโรคอะไร ไว้จะมารายงาน เพื่อนว่า น่าจะเป็นน้ำในหูไม่เท่ากัน เพราะว่าโรคนี้ไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้าและอาจเกิดซ้ำได้..... ขึ้นอยู่กับความเครียด นอนไม่พอ คาเฟอีน กินน้ำน้อย (ฟังปัจจัย แล้วมันชั้นทั้งนั้นเลยนี่หว่า)......
ขอบคุณหมอปิ๊ก ด้วยนะจ๊ะ
ไม่ไหวแล้ว ไปนอนแล้วนะเพื่อนๆ มารายงานเพียงเท่านี้ ว่ายังมีชีวิตอยู่คะ.......ไม่ต้องเป็นห่วงเน้อ..... May 04 อัพรูปค้างเดือน (ไม่ค้างปี) และชีวิตช่วงนี้หายไปนานไม่ได้อัพเดทข่าวคราวเลย ขออภัยทุกท่านด้วย เนื่องจากยุ่งแบบตัวเป็นเกลียวหัวเป็นนอตเช่นเคย อัพเดทรูปวันปฐมนิเทศที่แบบว่า ในงานปฐมนิเทศ มีเชียร์ลีดเดอร์ใส่กระโปรงสั้นมาเต้นอะ (เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น) ไว้จะอัพโหลดวีดีโอให้ดูนะจ๊ะ
ก่อนอื่นขอประกาศข่าวก่อนว่า ครูม้า ครูจิ๊บ และครูสุรินทร์ ได้เดินทางกลับจากลาสเวกัส ผ่านญี่ปุ่น (หนึ่งอาทิตย์) ไปยังเมืองไทยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ครูม้ามาเข้าร่วมกิจกรรมมากมายกับทางคณะที่โตไดนี้ และที่สำคัญ ยังมีล่ามจำเป็น (ทั้งคณะมีตรูคนเดียวที่เป็นคนไทย ) ที่ตอนแรกจะเป็นล่ามนอกรอบอย่างเดียว ปรากฎว่า อยู่ดี ๆ
วันอังคารที่แล้ว เป๊กซังก็มาบอกว่า กิฟุโตะซัง ช่วยไปเป็นล่ามในซิมโพเซี่ยม ด้วยนะ โอ้ มายก๊อดเดส คุณพระคุณเจ้า ไม่จริงงงงงง
หลังจากนั้นวันเสาร์อันสุดหฤหรรษ์ก็ผ่านไป...... ยังดี แปลไทยเป็นญี่ปุ่น แปลผิดครูม้าก็ฟังไม่ออก คนญี่ปุ่นก็ฟังไม่ออก อิอิ (อีกอย่างพาวเวอร์พอยน์ ครูม้ากับเราเป็นคนเขียนบทกันเองตั้งแต่ต้นแล้ว พอจะเดาได้ว่าอาจารย์จะกล่าวว่าอะไรบ้าง)
แต่แล้ว
งานวันอาทิตย์ ลางร้ายเริ่มปรากฎ ตั้งแต่วันเสาร์กลางคืน เมื่อมีคำถามว่า
"พรุ่งนี้ ตอนซิมโพเซียมภาษาอังกฤษ กิฟุโตะซังจะมาช่วยแปลให้ได้ไหมนะ" เฮ้ยยยย ว้ายยย กรี๊ดดดด และข้าพเจ้าก็ปฏิเสธเนื่องจากรู้สถานภาพของตนเอง พร้อมกับศักยภาพของตัวเองดี
กลับบ้านชิวๆ มาดูโกะคุเซ็น ผ่อนคลายให้หายเครียด
วันรุ่งขึ้นตอนเที่ยงครึ่ง ...... ลางร้ายออกของจริง..... คนที่คาดว่าน่าจะเป็นล่ามอังกฤษญี่ปุ่นให้ครูม้า ไม่สะดวก และถอนตัวกระทันหัน
เซ็นเซย์ หันมา "กิฟุโตะ ต้องทำแล้วล่ะ" ...... (เหยยยยยยยย เอาจริงเหรอคะอาจารย์ )คำสั่งเฉียบขาด ....... ก็ผงกหัวไป..... กรี๊ดดด ไม่มีบท ไม่มีสคริป กรี๊ดดดดดดด แปลสด ต่อหน้าคนเกินสองร้อยคน กรี๊ดดดดดดดดดดดด
ทุกคนเป็นโปรเฟสเซอร์เกือบครึ่ง ฟังภาษาปะกิตออกอยู่แล้วล่ะ แต่ว่า ต้องการภาษาญี่ปุ่น สำหรับยืนยันอีกที ดังนั้นแปลผิด ตายแน่กิ๊ฟเอ๋ยยยย อ๊ากกกกก
จะส่งซิกบอกครูม้าก็ไม่ได้ นั่งเป็นพาเนล เซสชั่น ทั้งหมด สาม ท่าน
พิธีกร มิซุโคชิ เซนเซย์
แขกรับเชิญ แกรี่ ซัง จาก อังกฤษ แปล โดย มุราตะ ซัง (เรียนป. เอก เป็นอาจารย์ โตเมกา ภาษาอังกฤษสุดยอด ญี่ปุ่น ภาษาพ่อแม่)
ครูม้า จาก ไทย แปลโดย กิฟุโตะ (ป. โท ปีหนึ่ง เกิดไทย โตไทย เรียนเมืองนอก ก็ญี่ปุ่นนี่แหละที่แรกคะพี่น้อง ภาษาอังกฤษ ก็คิดว่าพอได้ระดับนึง ญี่ปุ่น เรียนมาปีครึ่งเองค่า อย่าเอาระเบิดปาหนู....... )
โซเฟีย ซัง จาก ไต้หวัน แปลโดย โทริอุมิ ซัง (ป.เอก ปีสาม เรียนมัธยม ป. ตรีที่เมกา ภาษาอังกฤษสุดยอด ญี่ปุ่น ภาษาพ่อแม่)
ทุกคนเข้าใจความเครียดของข้าพเจ้าหรือยังคะ?????
เมื่อวานนี้ยังเป็นซิมโพเซียมของครูม้าเดี่ยวๆ เป็นภาษาไทย เกิดอะไรไป ก็ยังพอมั่วๆ เติมเองได้บ้าง...... ก็ตื่นเต้นจนแทบบ้าอยู่แล้ว
วันนี้ ตอนไปนั่งแปลคนญี่ปุ่นก็มองแบบ .... เห........ ทำไมเป็นคนไทยล่ะ ปรกติ ต้องเป็นคนญี่ปุ่นนี่นา....
นั่นสิเนอะ.....
หลังจากสองชั่วโมงแห่งความเครียดผ่านไป........
ผลลัพธ์คือ
คิดว่าแปลได้เกือบครบ ประมาณว่า ครูม้าพูดอะไรออกมา จดมันลงไปในกระดาษทุกคำ เมื่อวานไม่ต้องทำขนาดนี้ เพราะเราทำพาวเวอร์พอยน์เอง จำได้หมดอยู่แล้ว
วันนี้พูดสดล้วนๆ อีกอย่าง เติมไม่ได้ ตกขาดไม่ได้ อยากจะกรี๊ดดดด ร้อง มือสั่นๆๆๆๆ.....
แต่แล้วก็ผ่านไปจนได้
ได้รับคำชมมาพอสมควร แต่ว่า รู้ว่า เป็นกำลังใจ แต่ก็ดีใจนะคะ.... (งืด) เพราะอะไรรู้ไหม ตอนคุยกับเด็กป. ตรีญี่ปุ่น ที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก
เรา : ฟังออกไหมเมื่อกี้
เด็ก ออกครับไม่มีปัญหา เก่งมากเลย
เรา จริงเหรอ เราว่าเราตื่นเต้นนะ และกลัวมากว่าทุกคนฟังไม่ออก
เด็ก ไม่หรอกครับ อังกฤษ ญี่ปุ่นอย่างนี้คนญี่ปุ่นเองก็ยังตื่นเต้นเป็นธรรมดา
เรา แบบว่า เนี่ยนะ...... กลัวมากเลยล่ะ บลาๆๆๆๆๆ เม้าท์ๆๆๆๆๆ
เด็ก จริงๆ ภาษาญี่ปุ่นก็ไม่มีปัญหานะครับเนี่ย พูดคล่องเชียว
เรา อ้าว แล้วตกลงเมื่อกี้ฟังออกไหมเนี่ย..... แง้.....
แต่โดยรวม ถือว่า งานนี้เป็นประสบการณ์ที่ดีมาก จากที่ตอนแรกเราคิดว่าเป็นเรื่องที่เราทำไม่ได้ จริงๆ ก็ทำได้ (แต่ว่าอาจจะไม่ได้ดี) และเป็นการเปิดตัวเข้าสู่วงการได้ดีทีเดียว (มีคนพุ่งตัวมาขอแลกนามบัตรด้วย )ปรกติต้องวิ่งเข้าไปหาเองตลอด
ขอบพระคุณครูม้า ครูจิ้๊บ ครูสุรินทร์ เป๊กซัง เซ็นเซย์ ติวเตอร์ และทุกๆ ท่านมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ที่ให้ความเอ็นดู เด็กมือใหม่ผู้นี้เป็นอย่างมาก.......
ขอบพระคุณสำหรับประสบการณ์ที่ดีสำหรับชีวิตจริงๆ คะ February 09 ภาพหิมะอัพเดทตามสัญญาค่านี่ภาพจากมือถืออย่างเดียว มีภาพจากกล้องอีก.... ไว้จะมาอัพเพิ่มนะคะ
สโนว์แมนนั่นทำกับอิ๊บค่า น่ารักมั้ย....
ชอบหิมะจริงๆ เลย..... แต่ตอนละลายนี่แอบลื่นล้มง่ายไปหน่อย เผลอๆ อาจสังหารเดี่ยวได้ทีเดียว (อย่าดูถูกความลื่นของหิมะนะคะทุกคน) February 04 เราได้อะไรจากหิมะ? What do you know from the "Snow"?วันนี้เพื่อนๆ ที่เมืองไทย หลายคนคงจะได้ยินข่าวเรื่องโตเกียว หิมะตกมหาศาล
แน่นอน ถึงแม้เราจะได้ชื่อว่าเป็น "หญิงสาวผู้ไร้โชคในการเห็นหิมะ"
แต่วันนี้ก็ได้เห็นแล้ว ตื่นมาตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง รีบแต่งตัวไปถ่ายรูปกับหิมะใหม่ ตามภาษากะเหรี่ยง และต้องสัมผัสหิมะ ใหม่ๆ ก้อนขาวๆ ปุย ๆ ก่อนที่จะถูกใครเหยียบย่ำ จนกลายเป็นหิมะสีเทาไร้ผู้ต้องการ
หิมะตกลงสู่มือ หิมะละลายจากมือ น้ำหยดลงสู่พื้น น้ำซึมลงสู่ดิน.....
ขอติดเรื่องรูปประกอบไว้ก่อน วันพรุ่งนี้จะเอามาลงให้ดูกันนะคะ
皆様、とうとう今日雪が降っていたね！ワイワイ ＜０－０＞
雪が大好きです。＾＾今日の東京の景色はヨーロッパの物語のような感じでしょう。
滑りやすいにも関わらず、どうしても大好きです。初めて、白い雪を触って、言葉にならない気持じだった。「純さん、メールどうもありがとうございました。本当に満足でした」
なぜ、私はそんなに雪に気に入るのか、全然自分でもわからないです。
今日、私は雪からのメッセージが聞こえました。
寒さ、寂しさ、辛さ、足音、笑顔、白い、煙、黒い、などなど
色々なキーワードが心の中に少しずつ振り返している。
January 26 ประสบการณ์เจาะน้ำเกลือครั้งแรกในชีวิตที่ประเทศญี่ปุ่นเมื่อกี้พิมพ์แล้วหายไปหมด........ อ๊าก โวกเวกโวยวาย
เอาเป็นว่าหมดแรงแล้ว ขอฝากสั้นๆ รูปภาพที่บรรยายได้ถึงความเจ็บปวดของการเจาะครั้งที่หนึ่ง (รูบน) ที่ไม่สามารถหาเส้นเลือดได้ หมอควานจนช้ำ
และ การเจาะครั้งที่สอง (รูล่าง) ที่ยังช้ำอยู่เช่นกัน.......
เจ็บจังงงงง....(คลิ๊กดูรูปใหญ่)
อาการ อ้วกตั้งแต่หกโมงเช้า ถึง สามทุ่ม กินอะไรเข้าไปออกหมด
โรค จากการวิเคราะห์ข้ามแดนของหมอปิ๊ก น่าจะเป็นอาการเป็นพิษ หรือ โรคกระเพาะแบบไม่ปวดท้องแต่อ้วกอย่างเดียว
ความคิดเห็น
หมอญี่ปุ่นกวนมากกกก.......
เริ่มจาก
เจาะน้ำเกลือเจ็บไหมคะหมอ ?
แน่นอน..... ชัวร์
อั๊งงงงง...... ไม่เจาะไม่ได้เหรอคะ?
แต่กินอะไรไปก็ออกหมดเลยใช่ไหม ไม่ได้รับสารอาหารไม่ได้นะ บลาๆๆๆๆๆ
เข้าใจคะ แต่ว่าเจาะแบบไม่เจ็บได้ไหมหรือเจ็บน้อยหน่อยก็ได้เอ้า?
เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ยังไงก็ต้องเจ็บแหละ (ตรงไปตรงมาดี)
ตอนกำลังจะเจาะ
หมอ: นี่รู้หรือเปล่าเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนนี้เกิดอุบัติเหตุขึ้นแถวนี้?
คนไข้ เหรอคะ (ตายังคงมองอยู่ หมอก็หาเส้นไม่เจอ หายากซะอีกนะเรา)
หมอ ดังนั้นเจ็บนิดๆ หน่อยแค่นี้ ยังดีกว่าตายใช่ไหม ดังนั้นเจ็บแค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก
คนไข้ จะขอบคุณคุณหมอดีไหมคะเนี่ย......
December 11 หลายวันมานี้หลายวันมานี้ มีอะไรผิดพลาดมากมาย มีเรื่องดีใจก็เยอะ จาระไนออกมาเป็นตัวอักษรแทบไม่หมด....
 ขอบอกว่า ยุ่งจนหัวปั่น ยุ่งจนเหมือนหนูติดจั่น ทำอะไรก็ไม่ได้.....
แต่ทั้งหมด ทำตัวเองทั้งนั้น... (ฮา)
งานคือเงิน เงินคืองาน บันดาลสุข
งานคือสุข สุขคืองาน บันดาลฝัน
งานคือทุกข์ ทุกข์คืองาน เศร้าโสกันต์
งานคือฉัน ฉันคืองาน ปั่นต่อไป....
แต่ก็ยอมรับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี ในช่วงสองอาทิตย์มานี้ ทั้ง แปลงาน เป็นล่าม เป็นอาจารย์ สอบวัดระดับ สอบกลางภาค ปั่นรายงาน พรีเซ้นต์ที่บริษัท (วันพฤหัสนี้) นี่ยังไม่นับเรื่องเรียน
คิดอีกที.....มีเวลาอยู่ญี่ปุ่นอีกแค่สองปี จะว่ายาวก็ยาวจะว่าสั้นก็สั้น
ตอนนี้ทุกข์ อีกหน่อยอาจจะคิดถึงก็ได้....
ดังนั้นใช้ช่วงเวลาที่น้อยนิดตรงนี้ให้ดีที่สุดดีกว่า เพื่อนๆ ว่าจริงไหม
แต่ก่อนอื่น ขอกลับไปเติมพลังช่วงปีใหม่ก่อนนะ
ไม่ไหวแล้ว...... ขอชานมเย็นถุงนึง อยากกินหมูน้ำตก ต้มยำกุ้ง ไก่อบ รสแบบเมืองไทย ข้าวเหนียว ไก่ย่าง โอ้ยยยยยย หิวววววววววววว
ปล.... เดียร์พี่ปอง ได้เมลล์หรือเปล่าจ๊ะ ส่ง itin ไปให้แล้วมารับด้วยน้า September 25 วันแห่งความสับสนสับสน สับสน สับสน
สับสน สับสน สับสน สับสน
สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน
สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน
สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน
สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน สับสน
สับสน โ_ยยยยยย!!!!!!!
^
^
^
ที่ตกไปด้านบน คือ อ. อ่าง ไม้โท.... ไม่ใช่ ว. แหวนนะจ๊ะ September 18 มองไปข้างหน้า ตีมของบล๊อควันนี้คือ
มองไปข้างหน้า
แม้มันจะเบลอบ้าง มองไม่เห็นบ้าง
แต่จะสู้ต่อไปไม่ท้อถอย
รักและคิดถึงนะทุกคน September 03 ทำกับข้าวกินเองจ้า....ก่อนอื่นต้องกราบขอบพระคุณคุณแม่ ที่มีการโทรศัพท์สอนการทำอาหารข้ามประเทศ อย่างว่าอ่านะ มีลูกสาวเป็น "แม่ผีเรือน" ก็เป็นอย่างนี้แหละนะคะ คุณแม่
(ฮา)
ไงง่ายๆ แบบผัดกะเพราะ. ไข่ทอด เจียว ดาว น้ำ หรือ อะไรมันก็ทำเองได้อยู่หรอกนะ ท่านๆ
ผัดน้ำมันหอย หรือก็ทำได้
แต่พยายามจะก้าวเข้าสู่ระดับสูง เป็น ไข่พะโล้ หมูแดง ต้มจืดรวมมิตร ผัดตับกับเห็ดเข็มทอง (จริงๆ อยากกินกับผัดไม้กวาดมากกว่าแต่ไม่มีอะ)
ไก่ทอดที่ไม่ใช่แค่ไก่ทอดธรรมดา แต่ต้องปรุงรสด้วย.... และไม่กินไก่ชุบแป้งทอดคะ....
ลูกสาวร่ายไป คุณแม่ก็ร่ายกลับมา สรุปว่าจริงๆ แล้ว ผัดตับทำได้ ขอเม้าท์ว่าอร่อยมาก............ แต่ไม่มีรูปอะ
ขออภัยสำหรับภาพประกอบมีแค่ต้มจืด แครอทกับผักกาด (กินผักได้ ไชโย) (กลัวชีวิตเอาไม่รอดน่ะ )
และไก่ทอด ที่ระลึกได้หลังจากกินไปแล้วสองน่อง สภาพเลยเป็นอย่างที่เห็น ขออภัยสำหรับท่านผู้ชมด้วยนะคะ
ประกาศผลพรุ่งนี้แล้ว.....
August 29 พรุ่งนี้สอบสัมภาษณ์พรุ่งนี้สัมภาษณ์ยังท่องบทไม่ได้เลย...... (มีพรีเซนต์ แบบไร้บทเจ็ดนาที เป็นภาษาญี่ปุ่นล้วนก่อนเริ่มสัมภาษณ์)
กรีดร้องงงงงง......
เวลาเพียงยี่สิบนาที
ตัดสินชะตาชีวิตคนเราได้นะเนี่ย......
สู้ตายค่า....
 August 22 สอบผ่านไปแล้วงานนี้ต้องร้องเพลง โปรดอย่าถาม ว่าผลเป็นอย่างไร
ขอบคุณมากสำหรับกำลังใจจากจ๊อย พ่อแม่ พี่ปอง พี่บอล รวมทั้งพี่โอ และ อิ๊ฟ
พี่มี่ เพื่อนเอวาฟเอฟ ทุกคน ติวเตอร์ อาจารย์ม้า อาจารย์ที่ญี่ปุ่นทุกท่าน.....
ผลออกวันจันทร์คะ
ตอนนี้เราบอกได้คำเดียวว่า ถ้าผ่าน ก็ หลวงพ่อ ช่วย สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยแล้วล่ะคะงานนี้
ยอมรับว่ามีข้อหนึ่งจากสามข้อที่คิดว่า เขียนพอได้นะ ..... แต่ว่าอีกสองข้อไม่ผ่านจริงๆ คะท่านผู้ชมคะ
ตอนนี้ต้องพึ่งปาฏิหาริย์เท่านั้น.....
ประกาศผลวันจันทร์นี้แล้ว  August 21 พรุ่งนี้จะสอบแล้วพรุ่งนี้จะขึ้นเขียง เอ้ย สอบแล้วจ้า เป็นกำลังใจให้ด้วยเน้อ.....
สอบตอนบ่ายโมงตรงคะ (ญี่ปุ่น) สิบเอ็ดโมงไทย
แฮปปี้เบิร์ทเดย์สำหรับพี่ปองด้วยนะคะ
สาธุ...........
I will have an entrance examination tomorrow.
Bless me luck pleaseeee
Gift/ Arthｙ
いよいよ入学試験の日は明日です！！！！！！
皆、頑張ろう
ギフト
July 26 รายงานความคืบหน้าของชีวิตสวัสดีคะ เพื่อนผอง พ่อแม่พี่น้อง ทุกท่าน... กราบขอบพระคุณอย่างสุดซึ้งสำหรับกำลังใจมากมายจากข้อความที่แล้ว ไม่ได้เข้ามาตอบนานคาดว่าคงจะทราบว่าทำไม.... อาทิตย์ที่แล้วนี่ขอบอก ตาย ซะอาจจะยังดีกว่า... รวมแล้วทั้งอาทิตย์นอนเฉลี่ยวันละไม่เกิน สองชั่วโมง ร้องไห้กลิ้งเกลือก มากกว่านอนซะอีก.... ต้องขอบคุณติวเตอร์จริงๆ ที่ช่วยเข็นกำลังใจให้ขึ้นมาใหม่ได้.... อยากจะบอกว่าถึงแม้ว่าเราจะคิดว่าเราโชคร้ายอยู่มาก ในอาทิตย์ก่อน (ภาษาชาวบ้าน เรียกว่า "ซวย" ) แต่บุญเก่ายังพอมี (จริงๆ อาจจะหมดแล้ว แต่ขอบพระคุณคุณแม่ คุณพี่ คุณพ่อ และคุณเพื่อน และครูม้าที่ช่วยส่งกันมาเต็มแรง) สิ่งที่เรียกว่า "บุญ" สำหรับเราคือ การมีพ่อแม่ที่ดี คอยให้กำลังใจ การมีครูที่ดี ไม่เคยทอดทิ้ง ส่งเมล์ส่งเพลงมาให้กำลังใจเสมอ การมีพี่สาว พี่ชาย ที่แสนดี เป็นกำลังใจให้กันมาตลอด (ครั้งก่อนพิมพ์ตกไป รีบเกิน กราบขออภัยงามๆ นะคะ) ไม่ลืมร้อยเปอร์เซ็นต์คะ การมีเพื่อนที่ดี โปรดสังเกตคอมเม้นต์จากกระทู้รอบที่แล้ว... รวมทั้งโทรศัพท์จากแป๊ป และข้อความมากมายจาก ปุ๋ม แอมป์ ลูกตาล จ๊อย และไม่ลืม น้องๆ ทั้งน้องรหัส หลานรหัส น้องจังหวัด น้องเจเอ็ด..... ขอบอกว่าไม่ได้เข้าเนตเลยยยยยยยย พอมาเห็นอีกที สิบข้อความน้ำตาจะล้นระลัก.... ไหนจะบรรดาพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่ญี่ปุ่น ที่กลัวเป็นเราจะบ้าหรือฆ่าตัวตายไปซะก่อน ขอบคุณเป็นพิเศษ สำหรับ พี่มี่มี่ อีฟ พี่โอ พี่ฟันนี่ เพื่อนๆ เอวาฟเอฟ ฟุจิโมโต้ซัง ที่นั่งฟังเรื่องนี้ยาวเหยียด.....และกำลังช่วยหาทางแก้ปัญหาให้.... ขอบพระคุณอาจารย์ที่โอซาก้า ทุกท่าน กราบขออภัยที่ไม่สามารถจะไปได้อย่างรวดเร็ว เนื่องจากติดประชุมทำให้ไม่สามารถพบอาจารย์ได้ แต่ตอนที่ไปทานบาร์บีคิวเนื้อย่างที่บ้านฟุรุยะเซนเซย์ มันทำให้กำลังใจมันกลับคืนมาจริงๆ ถึงแม้จะสั้น แต่ก็ทำให้เรามีพลังสู้ต่อไป
ลืมบอกสรุปผล เราส่ง หัวข้อไปแล้ว เป็นหัวข้อใหม่ เขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นที่ติวเตอร์ช่วยแก้ให้ภายในหนึ่งวัน อย่าถามถึงคุณภาพ เลวร้ายเข้าขั้นตรีฑูต....
ประมาณว่าสอบข้อเขียนไม่ได้เต็มตรูสอบตกว่างั้นเถอะ....
ทำไปได้นะเรา....
แต่ก็เอาเถอะคะพี่น้อง.... ทำได้แค่นี้จริงๆ ทำมาตั้งสี่เดือน ยังโดนอาจารย์ไล่ วันเดียว เปลี่ยนใหม่ ถ้าดีได้ก็ปาฏิหาริย์แล้ว....
สุดท้าย ขอบอกว่างานนี้ติวเตอร์ช่วยเรามากๆ จริงๆ เค้าไปคุยกับอาจารย์ให้ และ ขอโอกาสให้เราอีกครั้ง ซ้ำยังวางแผนส่งเมลล์กระตุ้น ส่งเพื่อนรอบข้าง(จีนกับเกาหลี) ที่เดินมาทำท่าไม่รู้อะไร แต่มาถามว่า "ไม่เป็นไรใช่ไหม" แล้วเค้าจะรู้เรื่องได้ยังงงงไงงงงงงงงง ขอบคุณมากนะจุนซัง.... ช่วยจนหยดสุดท้ายจริงๆ .... วันสุดท้าย เรากลับไม่ทันรถไฟ ติวเตอร์ต้องนั่งรถแท็กซี่กลับตอนตีสองครึ่ง ส่วนเราเหรอจ๊ะ นั่งเดี่ยว ปั่นงานอยู่ที่ร้านกาแฟ จนเช้าเลย (รถไฟหมด)
บทเรียนครั้งนี้จำจนตาย............ July 09 แก้ครั้งที่หกบวกความโชคร้ายยกกำลังสองนี่แหละหนาชีวิต...
ไม่เป็นไรท่องไว้ลูก "ไม่เป็นไรแน่นอน ๆๆๆๆๆๆๆ "
ท่องไว้ในใจอย่าให้บกพร่อง
ท่องไว้ในใจอย่าให้ลืมเลือน
ท่องไว้ๆๆๆๆ
ติวเตอร์อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์เค้าจะไม่มีเวลาเลย เพราะว่าเค้ามีประชุมการศึกษานานาชาติ
เราคงต้องไปถามจากคนอื่นเอาเอง ไม่เป็นไรๆ ๆๆๆ ต้องสู้ๆๆๆๆๆๆ
น้ำตามันเริ่มไหลอีกรอบแล้ว... แย่จัง... เนอะ  |
|
|
